2 april 1998 – 3 maart 2011
Het is niet te bevatten; ook jij bent er niet meer! Ik zit in een nachtmerrie maar ik word niet wakker!
Toen ik op 11 februari Remo van de dierenarts ophaalde, nadat hij onder narcose was geweest voor bloedonderzoek en een klysma, en ik hem uit het reiskoffertje haalde: op dat moment begon jij te hinken met je rechter achterpootje. Ik heb het eerst een paar dagen aangezien en uiteindelijk zijn we op 17 februari naar de dierenarts gegaan. Zij dacht dat je je iets verstapt had en dat het met pijnstillers wel beter zou moeten gaan. Maar het werd niet beter en op woensdag 23 februari heb ik opnieuw een afspraak bij de dierenarts gemaakt. Hij heeft foto’s gemaakt en op de foto was inderdaad iets te zien. 95% kans op een ontsteking – 5% kans op botkanker. Je kreeg antibiotica voor de ontsteking en pijnstillers. Je belastte je zere pootje nog wel maar vanaf de vrijdag erna begon je op 3 pootjes te lopen.
De dierenarts kwam hier maandag 28 februari om Remo te euthanaseren en hij zei dat de genezing van je pootje te lang duurde. Hij gaf je nog wat extra pijnmedicatie maar adviseerde me voor het eind van de week langs te komen mocht het nog niet beter worden. Hij bereidde me voor op het ergste: botkanker.
Je kon je draai niet vinden; de dagen naar Remo’s overlijden was je erg zoekende. Was je beneden dan wilde je naar boven en omgekeerd. Je had pijn aan je pootje dat was duidelijk te zien. Dus heb ik je op donderdag 3 maart weer naar de dierenarts gebracht. Hij zei dat het volgens hem gegroeid was en dat ik na moest denken over amputatie (met risico op uitzaaiingen) of euthanasie. Ik vroeg hem of hij nog iets kon doen en het enigste was nieuwe foto’s maken en deze naast elkaar leggen om te zien of het gegroeid was. Ik liet je daar achter en nog geen uur later belde hij met het slechte nieuws; het was inderdaad gegroeid.
Margriet was onderweg naar me en ik heb afgesproken dat ik je tussen half 12 en 12 uur weer op zou halen. Met heel veel pijn in mijn hart heb ik toen afgesproken dat de dierenarts later op die dag ( tussen 4 en 5) aan huis zou komen om ook jou te euthanaseren.
Eenmaal thuis aangekomen ging je op de grond liggen en toen ik je vroeg om met je staartje te zwaaien deed je dat 2 keer. Toen liep je naar de tv, ging je weer op de grond liggen en begon je hele nare harde geluiden te maken en je tong zakte uit je mond. Ik snapte niet wat er aan de hand was en dacht dat je iets in je keel had. Margriet belde snel de dierenarts, maar binnen ongeveer 2 minuten was je al overleden.
Volgens mij kon je het leven zonder Remo niet meer aan en had je zoveel verdriet en pijn dat je op de een of andere manier zelf de beslissing hebt genomen om je leven te beëindigen.
Voor mij is het aan de ene kant heel mooi dat je weer samen met Remo bent; jullie zijn samen op de wereld gekomen, en zijn min of meer samen vertrokken. Aan de andere kant kan ik je niet vertellen hoe ik jullie mis!!! Het is zo leeg en kaal in huis; geen geluid van tikkende kattenpootjes op de vloer, geen kattenluikje wat open gaat, bedelende katten bij het keukenkastje en geen katten meer tegen me aan ’s nachts in bed. De 2 dagen die je zonder Remo hebt doorgebracht voelden ook voor mij niet goed; er ontbrak iets aan je. Jullie hadden zo’n hecht band en jou alleen zien ging me echt aan het hart.
Je was een heel bijzondere kat: iets terughoudend (een beetje de kat uit de boom kijkend) en je had het niet zo op mannen. Je hield van borstelen, aaien en lekker eten. Als je op tijd je natje en je droogje kreeg was het goed! Kopjes geven, geursporen uitzetten, lekker snurken als je ’s nachts bij me op bed lag. Je bleef altijd een beetje op je hoede.
Je bent nu weer samen met Remo; zelfs jullie as zit in dezelfde urn.
Het was fantastisch om bijna 13 jaar voor jou en je broer Remo te mogen zorgen. Jullie waren een geschenk uit de hemel. Het gemis is echt enorm! Ik moet nu alleen verder en kan nog niet bevatten dat ik jullie beiden nu voorgoed kwijt ben.
Lieve zwartkop ik mis je!
R.I.P. lieve Toby!
