2 april 1998 – 28 februari 2011

Het is stil in huis nu jij er niet meer bent. Toby is onrustig en kan zijn draai nog niet helemaal vinden. Gek om nu maar één kussentje op de vensterbank te hebben. Ik mis je nu al ontzettend.
Het afscheid viel me zo ontzettend zwaar! Het liefst wou ik je bij me houden maar het zou niet eerlijk naar jou zijn. Het ging niet meer; je was op! Toen de dierenarts gisteren kwam zag ook hij een erg zieke kat; en hebben wij besloten jouw leven te beëindigen. Ik was hier al weken bang voor en moest toch de knoop doorhakken. Met pijn in mijn hart en mijn maag!
De laatste 2 / 3 maanden was je je al een beetje aan het terugtrekken en ik denk dat jij en je broer Toby al enige tijd geleden afscheid van elkaar hebben genomen. Er was haast geen interactie meer tussen jullie de laatste weken. Heel bijzonder vond ik dat op het moment dat de dierenarts je de eerste injectie gaf (om je te laten slapen) en hij mij vertelde dat het kon zijn dat je zou gaan overgeven, jij en Toby tegelijkertijd begonnen te kokhalzen. Gemma, de dierenarts en ik keken elkaar heel verbaasd aan! Was dit jullie laatste communicatie met elkaar? Je sliep heel rustig en vredig in. En je bent ’s avonds en ’s nachts nog thuis geweest.
’s Nachts heb ik je op je favoriete plekje op het bed gelegd en zo was je de laatste nacht toch nog bij ons. Het was heel moeilijk om je vanmorgen achter te laten in het crematorium!

Er valt zo veel te schrijven over die lieve, gekke Remo die zo speciaal en bijzonder was.
Ten eerste dat je me min of meer ‘door de strot werd gedouwd’. Toen ik bijna 13 jaar geleden een katje uit het nest uitzocht was dat Toby. Op een gegeven moment werd ik gebeld met de vraag of ik er niet nog één bij wou. De enige die niet uitgekozen was was jij en anders zouden ze je laten inslapen. Ze noemden je destijds ‘Verkeersbordje’ wegens de driehoek op je neus. Ik had nooit katten gehad en zei dat ik niet wist of ik dat kon en dat ik het wel wilde proberen maar dat als het niet ging dan zou ik je terug brengen. Maar je bent nooit meer van me weggegaan. Misschien was onze band daarom wel zo speciaal.

Een echt aanhankelijk schootkatje was je! Als ik ’s avonds de TV aanzette sprong je al op de stoel en begon je te mauwen want dan moest ik gaan zitten want je wilde bij mij op schoot. En het liefst de hele avond lang! Je lekker laten aaien en dan zat je lekker te spinnen op mijn schoot. Als ik binnenkwam was je altijd tegen me aan het praten. Als ik je riep dan antwoordde je! Een echte schoot- en praatvriend was je!
Ook noemde ik je altijd de "bewaker van het water"; jij zorgde ervoor dat er elke dag schoon water kwam; mocht ik het vergeten dan ging je net zo lang bij de waterbak zitten mauwen totdat ik het water eindelijk verschoonde.
Jij en Toby hebben me door hele zware periodes heen geholpen. Jullie waren er altijd onvoorwaardelijk voor me. Er zijn heel wat traantjes op jullie vacht gevallen.
Het was heel fijn om met zijn drietjes te zijn; nu moeten we met zijn tweeen verder.

Ik ben ontroostbaar en zal je vreselijk missen!

R.I.P. Lieve, lieve meneertje Remo